Infrastructuur in Nederland hoort in handen van de overheidsorganen te zijn. Dit geldt voor alle infrastructuur; van riolen en dijken tot sporen, van waterleidingen tot koper- en glasvezelinternetverbindingen, van mobiele netwerken tot gemalen en waterwegen, van energie netwerken en gasleidingen tot wegen.
Ook belangrijke knooppunten horen in overheidshanden te zijn. Daarbij moet gedacht worden aan luchthavens, havens en internetknooppunten.
Tenslotte moeten bedrijven voor cruciale productie en diensten in handen van de overheid zijn. Het gaat hier om politie, leger, controlerende instanties, energiebedrijven en drinkwaterbedrijven.
Alleen in handen van de overheid kan de infrastructuur goed onderhouden worden, kunnen grote investeringen gedaan worden en kan gegarandeerd worden dat infrastructuur voor iedereen toegankelijk en betrouwbaar is.
Omdat de infrastructuur noodzakelijk zijn voor de samenleving in zijn geheel, en voor individuën in die samenleving, moeten zij ook optimaal toegankelijk zijn. Aangezien we als samenleving ook de investeringen in infrastructuur doen, moet een redelijk gebruik van die infrastructuur door alle burgers gegarandeerd zijn.
Om de infrastructuur die in handen van anderen zijn, weer beschikbaar te krijgen voor iedereen, moeten strenge regels over algemeen gebruik worden opgesteld. Bovendien moeten eigenaren van deze infrastructuur verplicht worden die bij verkoop eerst aan overheidsorganen aan te bieden. Verwacht mag worden dat door strenge eisen van de overheid de commerciële waarde van infrastructuur daalt en de overheid de infrastructuur voor een schappelijke prijs kan terugkopen. In ieder geval moet speculatie en woeker voorkomen worden.
Wanneer de Europese unie daartoe in staat is, mag infrastructuur op Europese schaal ook in handen van de Europese Unie liggen. Dan moeten echter ook alle grote EU-landen daaraan mee doen en moeten de landen de zeggenschap geheel aan de Europese Unie (Parlement en Commissie) overlaten.
