Tegelijkertijd is duurzame, groene energie op dit moment nog duurder dan andere energie. Daardoor komen investeringen op meer wereldvriendelijke energie op te wekken maar langzaam op gang. Maar wanneer energie straks duurder is, duurt het nog lang voordat onze samenleving om kan schakelen op duurzame, groene energie. Investeringen verdienen zich nu eenmaal pas op een langere termijn terug.

Tenslotte is de toevoer van energie door wereldwijde onzekerheden, tekorten en gevechten om energiebronnen niet zeker. Wij hebben ons eigen aardgas, maar daarmee zijn een accuut energietekort én het probleem op langere termijn niet op te lossen.

Het genereren van duurzame groene energie in Nederland zorgt ervoor dat we onze energiebronnen dicht bij de mensen houden. Wanneer we nu flink beginnen met het investeren in wereldvriendelijke energieopwekking in Nederland, hebben we straks bij hogere energieprijzen voldoende duurzame én groene capaciteit.

Feitelijk liggen er twee problemen die beide om een vooruitziende blik vragen. Energieverbruikende producten moeten nu al veel zuiniger worden dan op basis van de huidige energieprijzen nodig is, en er moet nu al veel meer geïnvesteerd worden in duurzame, groene energieproductie dan op basis van de huidige prijzen rendabel lijkt.

Joeri Oudshoorn wil deze twee meganismen aan elkaar koppelen. Bij de aankoop van een energieverbruikend product wordt tegelijkertijd de daarvoor gemiddeld noodzakelijke groene capaciteit aan energieopwekking gekocht.

Een simpel voorbeeld: wie een ijskast koopt, moet tegelijkertijd voldoende zonnecellen of windmolens kopen om die ijskast te laten werken.

Enerzijds zorgt dit voor een prijsprikkel op energiezuinige producten, anderzijds voor een investering in de opwekking van duurzame en groene energie.

Omdat niet iedereen even makkelijk zonnecellen of windmolens plaatst, kunnen mensen er ook voor kiezen bij de kassa van de winkel de benodigde aandelen in grotere projecten te kopen.

Niet iedereen gebruikt een product evenveel. Om het geheel werkbaar te houden, wordt dus per productgroep een gemiddelde tijd bepaald gedurende welke het product gebruikt wordt. Een ijskast wordt 100% van de tijd gebruikt, een magnetron bijvoorbeeld maar vijf minuten per dag.

Van elk product wordt dus een gemiddeld gebruik bepaald. Een lamp brandt bijvoorbeeld gemiddeld vier uur per dag, dat is één zesde van de tijd. Vervolgens wordt die vermenigvuldigd met het vermogen dat het product gebruikt, bijvoorbeeld 60 Watt. Dan moet voor 1/6 x 60 Watt = 10 Watt aan groene stroom generatoren worden ingekocht. Een spaarlamp van 12 Watt kost dan 1/6 x 12 Watt = 2 Watt aan groene stroom generatoren. Dit wordt bij de kassa afgerekend.

Enerzijds wordt hierdoor veel bewuster ingekocht op energieverbruik. Energieslurpers worden duurder dan energiezuiniger alternatieven.

Anderzijds wordt in een snel tempo geld bij elkaar gespaard om onze energiesector duurzaam en groen te maken. Daardoor neemt onze afhankelijkheid van olieprijzen af.

De enorme impuls in groene energie trekt ook nieuw bedrijfsleven naar Nederland. Groene energie zal in de toekomst een steeds grotere bedrijfstak worden, waarvoor we in Nederland zo een goede basis leggen.

Om het inkomen van mensen te stabiliseren in een steeds flexibeler arbeidsmarkt, komt er een persoonlijk fonds. In dit persoonsgebonden fonds wordt verplicht een deel van het inkomen gestort, totdat het fonds groot genoeg is om drie jaar van het huidige inkomen uit te betalen.

Wanneer men minder gaat werken, of zijn baan helemaal verliest, kan uit het persoonlijk fonds tot maximaal het maandinkomen per maand worden opgenomen. Op deze wijze wordt het mogelijk zorg- of onderwijsverlof op te nemen. Ook hoeft met niet meteen gebruik te maken van het recht op arbeid wanneer men zijn baan verliest.

Doordat het persoonlijk fonds groter moet worden als men meer gaat verdienen, wordt niet direct bij het aangaan van een beter betaalde baan de nieuw verworven koopkracht ingezet. Bij een minder betaalde baan kan gedurende langere tijd gewerkt worden aan het aanpassen van het budget.

Macro-economisch betekent het dat in perioden waarin de economie het goed doet geld wordt afgeroomd, terwijl in mindere periodes meer geld wordt uitgegeven. Dit bevorderd de macroeconomische stabiliteit in het conjunctuurgevoelige Nederland.

De overheid wordt verantwoordelijk voor het aanbod aan werk. Elk fatsoenlijk werk of scholing die wordt aangeboden, moet worden aangenomen. Neemt men het werk niet aan, dan moet de overheid na een week ander werk aanbieden. In de tussentijd is er dan geen werk en geen loon. Ook krijgt de persoon geen uitkering.

Samen met deze maatregel wordt een ‘persoonlijk fonds’ ingesteld.

Op deze wijze wordt de ergste fout van de eenwording - mensen met bestaande uitkeringen kregen een steeds armoediger bestaan - voor de zwaksten uit Europa hersteld. Deze maatregel kost geld, maar is relatief goedkoop omdat de stabiliteit in en het vertrouwen in Europa er enorm van zal groeien.

Vanwege de positieve aspecten van mobiliteit hoort mobiliteit gestimuleerd te worden. Via prikkels kan de vorm van mobiliteit wel beïnvloed worden.

Door het openbaar vervoer gratis te maken wordt het verschil in prijs tussen openbaar vervoer en de eigen auto zo groot dat een daadwerkelijk significante verschuiving naar het openbaar vervoer mogelijk wordt. Hiermee komt er ook ruimte op de snelwegen.

Knelpunten op de snelweg moeten worden beperkt, maar daarbij moet rekening gehouden worden met de beperkte capaciteit van steden om verkeer te verwerken.

Door vaker en eerder gebruik te maken van de snelheidsregulerende borden boven de snelweg, kunnen files worden voorkomen.

’s Nachts kan bij goed zicht op de linker baan van snelwegen harder gereden worden, zolang het passeren van andere auto’s maar niet met meer dan 20 kilometer per uur verschil gebeurt.

In plaats van het uitbreiden van bestaande wegen is het goed nieuwe, snellere technieken te ontwikkelen en toe te passen. Met nieuwe technieken is het mogelijk wegen aan te leggen waarop in daarvoor geschikte auto’s ruim 200 kilometer per uur gereden mag worden. Er moet onderzoek gedaan worden naar zo’n wegennet voor de langere afstanden in Nederland en naar de grote steden in buurlanden.

Initiatieven van particulieren bevorderen de betrokkenheid, kennen geen westerse loonkosten en betrekken Nederlanders bij de plaatselijke situatie.

Doordat niet vanuit een organisatiedoel gedacht wordt, is de kans op andere activiteiten en hulp groter en kunnen ook handelsconnecties worden opgezet.

Belasting hoort progressief te zijn, waarbij de minimale menselijke behoefte zo laag mogelijk, en excessief gebruik zo hoog mogelijk moet worden belast.

Op termijn dient de belasting op arbeid tegen een minimumloon te worden afgeschaft. Alleen het bedrag dat bovenop het minimumuurloon wordt verdiend, wordt belast.

Belasting op onttrokken grondstoffen en vervuiling worden gebruikt. Op termijn wordt binnen de Europese Unie het gebruik van grondstoffen en vervuiling doorberekend in de prijs van producten. Producten van buiten de EU - voor zover ze niet met dezelfde belastingen werken - worden met heffingen op grondstofgebruik en vervuiling verzwaard, en producten voor de export worden juist gesubsidieerd om de concurrentiepositie niet te verslechteren.

Door deze lijnen nu al planologisch vrij te maken, kan op een later tijdstip relatief snel en effectief infrastructuur aangelegd worden. Bovendien wordt de overheid doordeze infrastructuurprojecten ruim vantevoren te plannen relatief betrouwbaar.

Ook belangrijke knooppunten horen in overheidshanden te zijn. Daarbij moet gedacht worden aan luchthavens, havens en internetknooppunten.

Tenslotte moeten bedrijven voor cruciale productie en diensten in handen van de overheid zijn. Het gaat hier om politie, leger, controlerende instanties, energiebedrijven en drinkwaterbedrijven.
Alleen in handen van de overheid kan de infrastructuur goed onderhouden worden, kunnen grote investeringen gedaan worden en kan gegarandeerd worden dat infrastructuur voor iedereen toegankelijk en betrouwbaar is.

Omdat de infrastructuur noodzakelijk zijn voor de samenleving in zijn geheel, en voor individuën in die samenleving, moeten zij ook optimaal toegankelijk zijn. Aangezien we als samenleving ook de investeringen in infrastructuur doen, moet een redelijk gebruik van die infrastructuur door alle burgers gegarandeerd zijn.

Om de infrastructuur die in handen van anderen zijn, weer beschikbaar te krijgen voor iedereen, moeten strenge regels over algemeen gebruik worden opgesteld. Bovendien moeten eigenaren van deze infrastructuur verplicht worden die bij verkoop eerst aan overheidsorganen aan te bieden. Verwacht mag worden dat door strenge eisen van de overheid de commerciële waarde van infrastructuur daalt en de overheid de infrastructuur voor een schappelijke prijs kan terugkopen. In ieder geval moet speculatie en woeker voorkomen worden.
Wanneer de Europese unie daartoe in staat is, mag infrastructuur op Europese schaal ook in handen van de Europese Unie liggen. Dan moeten echter ook alle grote EU-landen daaraan mee doen en moeten de landen de zeggenschap geheel aan de Europese Unie (Parlement en Commissie) overlaten.

Europa mag geen fort worden. Europa kan niet iedereen in de Europese Unie opvangen, maar dient als sterke macht wel voor opvang van anderen te zorgen, hier of in de regio van oorsprong. Noblesse oblige.